Rijssense Psalmen

1.
Ik roop Oe an, minn Rots en HEARE,
Iej, luster toch, weas miej geneareg.
Want as Iej zwiengt en ik Oew’ stemme,
joa, ik Oewzelf neet mear venemme,
dan was ik as een meanskenkeend
dàt in et graf ten oonder geet.
2.
Luster noar miej, ik, klean van krachen,
ik skreew’ et oet; heur noar minn klachen.
Ik heff minn baejde haane hooge
noar t haejleg Hof, tot vuur Oew ooge.
Gooj miej neet vot met t minne slag,
dee duust’re woarkers van de nach.
3.
Zee kùjjert as ne gladde slange,
mer t hatte snistert krom en krange.
Zee preakt wal vrea met mooje wùere;
ùer binnste is dwas en doewnùereg.
Iej, God, bestraf ze, loat ze zwiegn
en al dit kwoad wierumme kriegn!
4.
Zóo dut dit goddeloos geslachte,
doar is gin good in ùer gedachte;
zee geewt ginn ach op God de HEARE
en geewt Zin woark en weg ginn eare.
De HEARE zal ze daale houwn,
ze ofbràkn, noojt vanniejsen bouwn.
5.
Priest Um! Vanoet de heemelzaale
lustert Hee noar minn hattetaale.
Hee huert min roopn umm Zin oontfoarmen.
Ik weet’ miej vaejleg in Zinn oarme.
Hee is min skeeld en stoarke Stea –
en oawer miej kuemp stille vrea.
6.
k Wil van minn Helper zingn, Um priezen,
met hatt’en zeele ear’ bewiezen.
Hee gef an Zinn gezalfde krachen
en dut Zin volk in vriejhaejd lachen.
Iej, red Oew volk en wil ze zeagn
en as nen Skeeper eeweg dreagn.

Om te voorkomen dat psalmen “verzanden” in “meer van hetzelfde”, probeer ik steeds te zoeken naar andere manieren van zeggen. In couplet 2 gebruik ik de term “t minne slag” en dit komt regelrecht uit de Biebel in de Twentse Sproake. Daarmee wordt bedoeld: het minne (slechte) soort (mensen).

In couplet 4: “ofbràkn, noojt vanniejsen bouwn” betekent: afbreken en nooit opnieuw (op)bouwen.

In deze psalm gaat het over de zwijgende God (couplet 1). Ik las ergens dat het probleem niet is dat God zwijgt, maar dat het probleem (vaak) juist is dat wíj zwijgen (psalm 32: Toen ik zweeg….). Vanaf couplet 5 wordt dit zwijgen doorbroken…door het zingen van de lofzang! Nadat eerst het hart is opengelegd voor God, door Hem aan te roepen.